X
تبلیغات
رفتته است و مهرش نمی رود از دلم . . .

رفتته است و مهرش نمی رود از دلم . . .

شعر عکس sms جوک و ...

عصیان

 

بر لبانم  سایه ای از  پرسشی  مرموز

در  دلم  دردیست بی آرام  و هستی  سوز

راز  سرگردانی  این  روح   عاصی را

با  تو  خواهم  در  میان  بگذاردن، امروز

 گر چه  از درگاه خود می رانیم، اما

تا من  اینجا  بنده،  تو آنجا، خدا باشی

سرگذشت  تیرهء من،  سرگذشتی نیست

کز سرآغاز  و سرانجامش جدا باشی

 نیمه شب  گهواره ها  آرام می جنبند

بی خبر از  کوچ دردآلود انسانها

دست  مرموزی  مرا  چون  زورقی  لرزان

می کشد پاروزنان  در  کام  طوفانها

چهره هایی در نگاهم سخت بیگانه

خانه هایی  بر فرازش  اشک  اختر ها

 وحشت  زندان  و برق  حلقهء زنجیر

داستانهایی  ز لطف ایزد  یکتا !

 سینهء سرد  زمین و لکه های گور

هر  سلامی  سایهء تاریک  بدرودی

دستهایی خالی  و در آسمانی دور

زردی  خورشید بیمار تب آلودی

 جستجویی بی سرانجام  و تلاشی  گنگ

 جاده یی ظلمانی   و پایی  به  ره  خسته

 نه نشان   آتشی  بر  قله های  طور

 نه جوابی  از  ورای  این  در  بسته

آه ... آیا  ناله ام ره می برد در  تو ؟

تا  زنی  بر  سنگ  جام خود پرستی  را

یک زمان  با من  نشینی ،  با  من خاکی

از  لب  شعرم  بنوشی درد  هستی را

 سالها  در  خویش  افسردم  ولی  امروز

شعله سان سر می کشم  تا  خرمنت  سوزم

یا خمش سازی  خروش بی شکیبم را

یا  ترا  من  شیوه ای  دیگر  بیاموزم

 دانم  از  درگاه خود می رانیم،  اما

تا من  اینجا  بنده،  تو آنجا،  خدا باشی

سرگذشت تیرهء من،  سرگذشتی نیست

کز سر آغاز و سرانجامش  جدا  باشی

 چیستم من؟   زاده  یک  شام  لذتباز

ناشناسی پیش میراند در این راهم

روزگاری  پیکری  بر پیکری پیچید

من  به  دنیا آمدم، بی آنکه خود خواهم

 کی رهایم کرده ای ، تا  با  دوچشم  باز

 برگزینم   قالبی ، خود  از برای  خویش

تا دهم  بر  هر   که خواهم نام مادر را

خود  به  آزادی  نهم  در راه  پای خویش

من  به دنیا  آمدم تا  در  جهان  تو  

حاصل  پیوند  سوزان  دو تن  باشم

پیش از آن  کی  آشنا  بودیم  ما با هم ؟

من  به  دنیا  آمدم  بی  آن که  «من» باشم

روزها  رفتند  و  در چشم  سیاهی  ریخت

ظلمت  شبهای  کور  دیرپای  تو

روزها  رفتند  و آن  آوای  لالایی

مرد  و پر  شد  گوشهایم   از صدای  تو

کودکی  همچون  پرستوهای  رنگین بال

رو بسوی   آسمان های  دگر  پر زد

نطفه اندیشه  در مغزم  بخود  جنبید

میهمانی  بی  خبر انگشت  بر در زد

می دویدم  در  بیابان های  وهم  انگیز

می نشستم در  کنار  چشمه ها  سرمست

می شکستم   شاخه های  راز  را   اما

از  تن  این  بوته هر دم  شاخه ای می رست

راه  من تا  دور دست  دشت ها می رفت

من  شناور در شط  اندیشه های  خویش

می خزیدم  در دل   امواج  سرگردان

می گسستم بند  ظلمت را  ز پای خویش

عاقبت روزی  ز خود  آرام  پرسیدم

چیستم من؟  از  کجا   آغاز می یابم ؟

گر سرا پا  نور  گرم  زندگی  هستم

از  کدامین  آسمان  راز می تابم

 از  چه  می اندیشم   اینسان  روز  و شب  خاموش ؟

دانه  اندیشه را  در  من  که  افشانده است ؟

چنگ در دست  من  و  من چنگی  مغرور

یا به  دامانم  کسی  این  چنگ  بنشانده است ؟

 گر  نبودم  یا  به  دنیای  دگر  بودم

باز آیا  قدرت   اندیشه ام می بود ؟

باز  آیا  می توانستم  که  ره  یابم

در  معماهای  این  دنیای  رازآلود ؟

  ترس ترسان در  پی  آن   پاسخ  مرموز

سر نهادم  در  رهی تاریک و پیچاپیچ

سایه  افکندی  بر آن  پایان  و  دانستم

پای تا  سر  هیچ هستم، هیچ  هستم ،  هیچ

  سایه  افکندی  بر آن  «پایان» و در دستت

ریسمانی  بود  و آن سویش  به گردنها

می کشیدی  خلق را  در کوره راه  عمر

چشمهاشان خیره  در تصویر  آن دنیا

 می کشیدی  خلق را  در راه  و می خواندی

آتش  دوزخ  نصیب کفر گویان باد

هر  که  شیطان  را به جایم  بر گزیند  او

آتش  دوزخ   به  جانش   سخت  سوزان باد

 خویش  را ‌آینه ای  دیدم  تهی  از  خویش

هر  زمان  نقشی در آن  افتد  به  دست تو

گاه   نقش  قدرتت، گه  نقش بیدادت

گاه  نقش  دیدگان  خودپرست تو

گوسپندی  در میان  گله  سرگردان

آنکه  چوپانست  ره  بر  گرگ  بگشوده !

آنکه چوپانست   خود سرمست   از این  بازی

می  زده  در گوشه  ای آرام  آسوده

 می کشیدی   خلق  را  در راه  و می خواندی

«آتش  دوزخ  نصیب  کفرگویان  باد

هر  که   شیطان را به  جایم  برگزیند، او

آتش  دوزخ به  جانش  سخت  سوزان  باد .»

  آفریدی  خود تو  این  شیطان  ملعون  را

عاصیش  کردی  او را  سوی  ما راندی

این تو بودی، این تو بودی کز یکی  شعله

دیوی   اینسان  ساختی، در  راه  بنشاندی

مهلتش  دادی که  تا دنیا   به جا باشد

با سرانگشتان شومش  آتش  افروزد

لذتی  وحشی شود   در  بستری   خاموش

بوسه  گردد  بر  لبانی  کز  عطش  سوزد

 هر چه زیبا  بود بی رحمانه   بخشیدیش

شعر شد، فریاد  شد،  عشق  و  جوانی شد

عطر  گل ها   شد  به روی  دشت ها  پاشید

رنگ دنیا   شد  فریب زندگانی  شد

موج  شد بر دامن  مواج  رقاصان

آتش  می شد  درون  خم  به  جوش  آمد

آن چنان  در  جان می خواران   خروش  افکند

تا  ز هر ویرانه  بانگ  نوش نوش آمد

 نغمه  شد  در پنجه چنگی  به خود  پیچید

لرزه  شد   بر سینه های  سیمگون  افتاد

خنده شد   دندان   مه رویان  نمایان  کرد

عکس ساقی شد  به  جام واژگون   افتاد

 سحر  آوازش  در  این شب های  ظلمانی

هادی  گم کرده   راهان  در بیابان  شد

بانگ  پایش در دل   محراب ها رقصید

برق چشمانش   چراغ رهنورردان   شد

  هر چه  زیبا  بود بی رحمانه  بخشیدیش

در ره زیبا پرستانش  رها  کردی

آن گه  از  فریاد های  خشم  و قهر خویش

گنبد مینای  ما  را پر صدا کردی

چشم ما  لبریز  از آن  تصویر افسونی

 ما به پای   افتاده  در راه سجود  تو

رنگ  خون گیرد  دمادم   در نظرهامان

سرگذشت  تیرهء  قوم  «ثمود» تو

  خود نشستی   تا  بر آنها  چیره شد  آنگاه

چون  گیاهی  خشک  کردیشان  ز  طوفانی

تندباد خشم  تو  بر  قوم  لوط آمد

سوختیشان، سوختی  با برق سوزانی

 وای  از این بازی، از  این  بازی  درد آلود

از  چه ما را   این چنین   بازیچه  می سازی ؟

رشتهء  تسبیح   و در دست  تو  می چرخیم

گرم  می چرخانی و  بیهوده می تازی....!

چشم  ما تا در دو چشم  زندگی  افتاد

با  «خطا»، این  لفظ  مبهم، آشنا گشتیم

تو خطا را آفریدی، او به خود جنبید

 تاخت   بر ما، عاقبت  نفس  خطا  گشتیم

 گر تو  با  ما  بودی  و  لطف   تو با  ما  بود

 هیچ شیطان  را به  ما  مهری و راهی بود ؟

 هیچ در  این روح   طغیان  کردهء  عاصی

 زو  نشانی  بود  یا  آوای  پایی  بود ؟

  تو  من  و ما  را  پیاپی  می کشی  در گود

 تا بگویی  می توانی   این چنین  باشی

تا  من  و ما  جلوه  گاه قدرتت باشیم

 بر  سر ما  پتک  سرد  آهنین باشی

 چیست   این  شیطان  از  درگاهها  رانده ؟

 در سرای خامش ما میهمان  مانده 

بر اثیر  پیکر  سوزنده اش  دستی

عطر  لذت های   دنیا  را بیافشانده

 چیست  او، جز  آن چه  تو  می خواستی   باشد ؟

 تیره  روحی، تیره  جانی،  تیره  بینایی

تیره  لبخندی  بر آن لب های  بی  لبخند

تیره  آغازی، خدایا،  تیره  پایانی

 میل او کی  مایهء  این هستی  تلخست ؟

رأی  او  را  کی  از  او  در کار پرسیدی ؟

گر  رهایش  کرده  بودی   تا  بخود  باشد

هرگز   از او  در جهان   نقشی  نمی دیدی

ای  بسا   شب ها   که در  خواب  من آمد  او

 چشمهایش  چشمه های  اشک  و خون  بودند

 سخت  می نالیدند و می دیدم  که  بر لبهاش

 ناله هایش  خالی  از  رنگ و فسون  بودند

شرمگین   زین نام  ننگ  آلودهء رسوا

 گوشه یی  می جست  تا از  خود رها  گردد

 پیکرش   رنگ  پلیدی  بود  و  او  گریان

قدرتی  می خواست   تا  از  خود  جدا  گردد

 ای  بسا  شب ها  که  با  من  گفتگو می کرد

گوش من  گویی  هنوز از ناله  لبریز  است :

شیطان : تف  بر این  هستی،   بر این  هستی دردآلود

تف  بر این  هستی  که  اینسان  نفرت انگیزست

خالق  من  او،  و  او  هر دم  به گوش  خلق

 از چه  می گوید  چنان  بودم،   چنین  باشم ؟

 من  اگر  شیطان  مکارم  گناهم  چیست ؟

 او  نمی خواهد که  من  چیزی  جز این  باشم

 دوزخش  در  آرزوی  طعمه یی  می سوخت

 دام  صیادی  به  دستم  داد  و رامم کرد

 تا  هزاران طعمه  در  دام  افکنم،  ناگاه

 عالمی  را  پرخروش  از  بانگ  نامم  کرد

 دوزخش  در  آرزوی   طعمه یی  می سوخت

منتظر،  برپا،    ملک های   عذاب  او

نیزه های  آتشین  و خیمه های  دود

تشنه  قربانیان بی  حساب  او

 میوه  تلخ  درخت  وحشی  زقوم

 همچنان  بر شاخه ها افتاده بی حاصل

 آن  شراب  از  حمیم  دوزخ  آغشته

 ناز ده کس  را  شرار  تازه ای  در  دل

   دوزخش  از  ضجه های  درد  خالی  بود

  دوزخش  بیهوده  می تابید   و  می افروخت

 تا به  این بیهودگی  رنگ دگر  بخشد

 او  به  من  رسم  فریب  خلق را  آموخت

 من  چه  هستم؟ خود  سیه روزی که  بر پایش

بندهای  سرنوشتی   تیره  پیچیده

ای  مریدان  من،  ای  گمگشتگان  راه

 راه ما را   او  گزیده،  نیک  سنجیده

 ای  مریدان  من،  ای  گمگشتگان  راه

راه،  راهی  نیست   تا راهی به او  جوییم

تا به کی در  جستجوی راه می کوشید ؟

راه  ناپیداست،  ما  خود  راهی اوییم

  ای  مریدان  من، ای نفرین او  بر  ما

 ای  مریدان  من، ای  فریاد ما  از  او

 ای  همه  بیداد  او،  بیداد او  بر ما

 ای  سراپا  خنده های  شاد ما از  او

ما  نه  دریاییم  تا خود، موج  خود  گردیم

ما  نه طوفانیم  تا  خود، خشم   خود باشیم

 ما که از چشمان  او بیهوده  افتادیم

 از  چه  می کوشیم   تا  خود   چشم خود  باشیم ؟

ما  نه آغوشیم،   تا از  خویشتن   سوزیم

 ما  نه آوازیم   تا از  خویشتن  لرزیم

ما  نه  «ما» هستیم   تا  بر  ما  گنه  باشد

 ما  نه  «او» هستیم   تا از خویشتن  ترسیم

  ما  اگر  در  دام  نا افتاده  می رفتیم

دام  خود  را  با  فریبی   تازه  می  گسترد

 او برای  دوزخ  تبدار  سوزانش

طعمه هایی  تازه  در هر  لحظه  می پرورد

ای  مریدان  من،  ای  گمگشتگان  راه

من  خود  از این  نام  ننگ  آلوده بیزارم

گر  چه  او  کوشیده  تا  خوابم  کند،  اما

«من  که  شیطانم، دریغا،  سخت  بیدارم »

 ای  بسا   شبها  که من با  او   در آن  ظلمت

اشک باریدم،  پیاپی   اشک  باریدم

ای  بسا  شبها   که  من  لب های   شیطان را

چون  ز گفتن مانده  بود،  آرام  بوسیدم

ای  بسا   شبها   که بر آن  چهرهء  پرچین

دست هایم   با  نوازش  ها  فرود  آمد

ای  بسا  شب ها  که تا آوای  او  برخاست

زانوانم   بی تأمل  در سجود  آمد

  ای  بسا شب ها  که  او  از  آن  ردای  سرخ

آرزو می کرد   تا  یک  دم   برون  باشد

 آرزو  می کرد   تا روح  صفا  گردد

 نی  خدای  نیمی  از  دنیای  دون باشد

 بارالها  حاصل  این  خود پرستی  چیست ؟

 «ما  که  خود افتادگان  زار  مسکینیم»

ما  که جز   نقش  تو  در  هر  کار و  هر پندار

 نقش  دستی ، نقش  جادویی  نمی بینیم

ساختی  دنیای  خاکی  را  و میدانی

پای  تا  سر  جز  سرابی ، جز  فریبی  نیست

ما عروسکها،  و  دستان  تو  دربازی

کفر  ما،  عصیان  ما،  چیز  غریبی  نیست

شکر گفتی   گفتنت، شکر  ترا  گفتیم

لیک دیگر   تا  به  کی  شکر  ترا گوییم ؟

راه  می بندی  و  می خندی  به  ره پویان

در کجا هستی ، کجا، تا در  تو ره جوییم؟

 ما  که  چون مومی  به دستت   شکل میگیریم

پس  دگر   افسانه  روز  قیامت  چیست ؟

 پس  چرا  در  کام  دوزخ  سخت  می سوزیم ؟

 این  عذاب   تلخ و  این رنج  ندامت  چیست ؟

این  جهان  خود دوزخی  گردیده   بس  سوزان

 سر  به سر  آتش،  سراپا  ناله های  درد

 پس  غل  و  زنجیرهای   تفته  بر پا ها

 از  غبار   جسمها،  خیزنده   دودی سرد

  خشک و  تر با  هم  میان   شعله ها  در سوز

 خرقه  پوش   زاهد  و  رند  خراباتی

می فروش  بیدل   و  میخواره سرمست

 ساقی  روشنگر  و پیر سماواتی

 این  جهان  خود دوزخی  گردیده  بس  سوزان

 باز  آنجا  دوزخی  در  انتظار  ماست

 بی  پناهانیم  و  دوزخبان  سنگین دل

 هر  زمان   گوید  که  در  هر کار   یار  ماست !

  یاد  باد آن پیر  فرخ رای   فرخ پی

آن که   از  بخت  سیاهش   نام  «شیطان» بود

آن  که  در  کار  تو  و  عدل   تو حیران  بود

هر چه او  می گفت، دانستم،  نه  جز  آن بود

این  منم  آن بندهء عاصی  که نامم را

 دست  تو با زیور  این گفته ها آراست

 وای  بر  من، وای  بر عصیان  و  طغیانم

گر بگویم،   یا نگویم،  جای  من  آنجاست

 باز  در  روز   قیامت  بر من ناچیز

 خرده  می گیری   که  روزی   کفر گو  بودم

در  ترازو  می نهی  بار  گناهم  را

تا  بگویی  سرکش  و  تاریک  خو  بودم

کفه ای  لبریز  از  بار گناه  من

کفهء  دیگر  چه  ؟  می پرسم  خداوندا

چیست  میزان  تو   در این  سنجش  مرموز ؟

میل دل  یا سنگ های  تیرهء  صحرا؟

 خود چه  آسانست  در آن  روز هول انگیز

 روی  در  روی   تو   از  خود  گفتگو کردن

 آبرویی  را  که  هر دم  می بری  از  خلق

در ترازوی تو نا گه  جستجو کردن !

 در  کتابی،  یا  که  خوابی، خود نمی دانم

 نقشی  از  آن  بارگاه  کبریا دیدم

 تو به  کار داوری  مشغول  و صد افسوس

 در ترازویت  ریا دیدم،  ریا  دیدم

خشم  کن،   اما ز  فردایم   مپرهیزان

  من   که فردا   خاک  خواهم  شد،   چه پرهیزی

 خوب  می دانم  سر انجامم   چه خواهد  بود

 تو  گرسنه،  من،  خدایا،   صید  ناچیزی

 تو گرسنه،  دوزخ آنجا   کام  بگشوده

 مارهای  زهرآگین،  تک درختانش

 از  دم آنها   فضا ها تیره  و  مسموم

 آب  چرکینی  شراب  تلخ  و  سوزانش

  در پس  دیوارهایی  سخت  پا برجا

 «هاویه»  آن آخرین  گودال  آتشها

  خویش  را گسترده   تا  ناگه  فرا گیرد

  جسم های خاکی و بی حاصل   ما  را

کاش  هستی  را به  ما هرگز  نمی دادی

یا  چو  دادی  ‚ هستی  ما هستی  ما بود

می چشیدیم این  شراب   ارغوانی را

 نیستی  ‚ آن گه ‚  خمار  مستی  ما  بود

 سال ها  ما  آدمک ها   بندگان  تو 

 با هزاران   نغمهء  ساز  تو   رقصیدیم

 عاقبت  هم  ز  آتش  خشم  تو می سوزیم

معنی  عدل   تو را  هم  خوب فهمیدیم

 تا  تو را  ما  تیره   روزان  دادگر  خوانیم

چهر   خود را   در  حریر   مهر  پوشاندی

 از بهشتی   ساختی  افسانه ای  مرموز

نسیه دادی، نقد  عمر  از  خلق  بستاندی

  گرم از   هستی  ‚  ز هستی ها  حذر کردند

 سالها  رخساره  بر  سجاده  ساییدند

 از تو  نامی  بر  لب   و  در عالم رویا

 جامی   از  می   چهره ای  ز  آن   حوریان  دیدند

  هم شکستی  ساغر  «امروزهاشان» را

 هم به  «فرداهایشان» با  کینه خندیدی

 گور  خود  گشتند   و  ای  باران  رحمتها

 قرن ها  بگذشت و  بر آنان  نباریدی

  از چه می گویی  حرامست  این  می  گلگون؟

 در بهشت  جوی ها   از می  روان  باشد

 هدیهء  پرهیزکاران  عاقبت  آنجا

 حوری یی  از  حوریان  آسمان  باشد

 می فریبی   هر  نفس  ما را به  افسونی

می کشانی  هر  زمان   ما را به دریایی

در  سیاهی های  این  زندان  می افروزی

گاه  از  باغ  بهشتت  شمع  رویایی

 ما  اگر در این جهان  بی  در  و  پیکر

 خویش  را  در  ساغری   سوزان  رها  کردیم

بارالها،  باز  هم  دست تو  در  کارست

 از  چه  می گویی   که  کاری  ناروا  کردیم؟

در  کنار  چشمه های  سلسبیل  تو

ما نمی خواهیم   آن خواب  طلایی را

سایه های   سدر و   طوبی   ز  آن  خوبان  باد

بر تو  بخشیدیم  این  لطف  خدایی را

حافظ،  آن پیری  که  دریا   بود و دنیا  بود

بر «جوی»  بفروخت   این باغ  بهشتی  را

من که  باشم  تا  به جامی  نگذرم  از  آن ؟

تو  بزن   بر نام  شومم  داغ زشتی  را

   چیست این  افسانهء  رنگین  عطرآلود ؟

 چیست  این  رویای  جادوبار سحر  آمیز؟

 کیستند   این حوریان،   این خوشه های  نور ؟

جامه هاشان   از  حریر   نازک  پرهیز

  کوزه ها  در دست   و  بر آن  ساق های  نرم

 لرزش   موج  خیال  انگیز دامان ها

 می خرامند   از   دری  بر درگهی  آرام

 سینه هاشان  خفته  در آغوش  مرجانها

  آب ها  پاکیزه  تر از قطره های  اشک

نهرها   بر سبزه های   تازه  لغزیده

میوه ها   چون  دانه های  روشن یاقوت

گاه  چیده، گاه  بر  هر شاخه  ناچیده

 سبز  خطانی  سرا پا   لطف  و  زیبایی

 ساقیان  بزم  و  رهزن های  گنج  دل

 حسنشان   جاوید   و چشمان  بهشتی ها

 گاه  بر  آنان   گهی  بر  حوریان  مایل

 قصر ها  دیوارهاشان   مرمر مواج

 تخت ها،  بر پایه هاشان   دانهء الماس

 پرده ها  چون  بالهایی  از  حریر  سبز

 از  فضاها می ترواد  عطر  تند یاس

  ما در   اینجا  خاک  پای  باده  و معشوق

 ناممان   میخوارگان  راندهء  رسوا

 تو  در  آن  دنیا  می و معشوق  می بخشی

مؤمنان  بی گناه  پارسا خو  را

 آن  گناه   تلخ  وسوزانی   که در راهش

 جان ما را  شوق   وصلی  و شتابی  بود

 در بهشت   ناگهان  نام  دگر بگرفت

در بهشت،   بارالها،  خود  ثوابی  بود

 هر چه داریم از تو داریم،   ای که  خود  گفتی

 : « مهر  من  دریا  و  خشمم  همچو  طوفانست

 هر که  را  من   خواهم   او   را تیره دل سازم

 هر  که را من  برگزینم، پاک دامانست .»

 پس  دگر  ما  را   چه  حاصل  زین عبث  کوشش

  تا درون  غرفه های  عاج ره یابیم

یا  برانی  یا  بخوانی ، میل  میل  تست

ما ز فرمانت   خدایا رخ نمی تابیم

 تو چه  هستی   ای  همه  هستی  ما  از تو ؟

تو  چه  هستی ،  جز  دو دست  گرم  در بازی؟

دیگران  در  کار گل مشغول  و تو در  گل

می دمی - تا بندهء  سر گشته ای  سازی

   تو  چه  هستی،   ای  همه  هستی  ما  از  تو

جز  یکی   سدی   به راه  جستجوی  ما

گاه در چنگال   خشمت   میفشاریمان

گاه  می آیی  و  می خندی   به روی  ما

تو  چه  هستی ؟  بندهء  نام  و  جلال  خویش

دیده  در آینهء   دنیا   جمال   خویش

هر دم   این  آینه   را گردانده  تا بهتر

بنگرد   در  جلوه های  بی  زوال   خویش

  برق  چشمان  سرابی،  رنگ  نیرنگی

شیرهء  شب های  شومی، ظلمت  گوری

شاید  آن  خفاش  پیر  خفته ای   کز  خشم

تشنه سرخی  خونی،  دشمن  نوری

 خود پرستی  تو،  خدایا،   خود  پرستی   تو

 کفر می گویم،   تو  خارم  کن،   تو  خاکم کن

با هزاران  ننگ  آلودی  مرا اما

گر  خدایی -در  دلم  بنشین  و  پاکم  کن

لحظه ای   بگذر  ز  ما  بگذار   خود باشیم

 بعد از  آن  ما  رابسوزان   تا  ز «خود» سوزیم

بعد  از  آن   یا  اشک،  یا لبخند،   یا فریاد

 فرصتی   تا  توشه  ره را  بیندوزیم

 

نوشته شده در جمعه هفدهم آبان 1392ساعت 10:35 بعد از ظهر توسط stopliving| |

سالهای بسیار دور پادشاهی زندگی میکرد که وزیری داشت . وزیر همواره میگفت: هر

اتفاقی که رخ میدهد به صلاح ماست .


روزی پادشاه برای پوست کندن میوه کارد تیزی طلب کرد اما در حین بریدن میوه

انگشتش را برید،وزیر که در آنجا بود گفت: نگران نباشید تمام چیزهایی که رخ میدهد در

 جهت خیر و صلاح شماست !


پادشاه از این سخن وزیر برآشفت و از رفتار او در برابر این اتفاق آزرده خاطر شد و دستور

 زندانی کردن وزیر را داد


چندروز بعد پادشاه با ملازمانش برای شکار به نزدیکی جنگلی رفتند. پادشاه در حالی

که مشغول اسب سواری بود راه را گم کرد و وارد جنگل انبوهی شد و از ملازمان خود

دور افتاد،در حالی که پادشاه به دنبال راه بازگشت بود به محل سکونت قبیلهای

رسیدکه مردم آن در حال تدارک مراسم قربانی برای خدایانشان بودند، زمانی که مردم

پادشاه خوش سیما را دیدند خوشحال شدند زیرا تصور کردند وی بهترین قربانی برای

تقدیم به خدای آنهاست !


آنها پادشاه را در برابر تندیس الهه خود بستند تا وی را بکشند، اما ناگهان یکی از مردان

 قبیله فریاد کشید : چگونه میتوانید این مرد را برای قربانی کردن انتخاب کنید در حالی

که وی بدنی ناقص دارد، به انگشت او نگاه کنید !


به همین دلیل وی را قربانی نکردند و آزاد شد .


پادشاه که به قصر رسید وزیر را فراخواند و گفت:اکنون فهمیدم منظور تو از اینکه میگفتی

 هر چه رخ میدهد به صلاح شماست چه بوده زیرا بریده شدن انگشتم موجب شد

زندگی ام نجات یابد اما در مورد تو چی؟ تو به زندان افتادی این امر چه خیر و صلاحی

 برای تو داشت؟!


وزیر پاسخ داد: پادشاه عزیز مگر نمیبینید،اگر من به زندان نمیافتادم مانند همیشه در

جنگل به همراه شما بودم در آنجا زمانی که شما را قربانی نکردند مردم قبیله مرا برای

 قربانی کردن انتخاب میکردند، بنابراین میبینید که حبس شدن نیز برای من مفید بود!


ایمان قوی داشته باشید و بدانید هر چه رخ میدهد خواست خداوند است. 

خداوند از قدرت درک ما خارج است اما همیشه به سود ما می باشد.

نوشته شده در پنجشنبه یازدهم آبان 1391ساعت 1:24 بعد از ظهر توسط stopliving| |


روزی یک زوج، بیست و پنجمین سالگرد ازدواجشان را جشن گرفتند. آنها در شهر مشهور شده بودند به خاطر اینکه در طول ۲۵ سال حتی کوچکترین اختلافی با هم نداشتند.

تو این مراسم سردبیرهای روزنامه های محلی هم جمع شده بودند تا راز خوشبختی شون رو بفهمند.

سردبیر میگه: آقا واقعا باور کردنی نیست!! یه همچین چیزی چطور ممکنه؟!
شوهره روزای ماه عسل رو بیاد میاره و میگه: بعد از ازدواج برای ماه عسل به شمیلا رفتیم، اونجا برای اسب سواری هر دو، دو تا اسب مختلف انتخاب کردیم. اسبی که من انتخاب کرده بودم خیلی خوب بود ولی اسب همسرم به نظر یه کم سرکش بود.  تصاوير زيباسازی|www.RoozGozar.com|تصاویر زیباسازیسر راهمون اون اسب  ناگهان پرید و همسرم رو به زمین انداخت . همسرم خودشو جمع و جور کرد و به پشت اسب زد و گفت :”این بار اولت بود” دوباره سوار اسب شد و به راه افتاد. بعد یه مدتی دوباره همون اتفاق افتاد این بار همسرم نگاهی با آرامش به اسب انداخت و گفت:”این دومین بارت” بعد بازم راه افتادیم. وقتی که اسب برای سومین بار همسرم رو انداخت، همسرم خیلی با آرامش تفنگشو از کیف برداشت و به اسب شلیک کرد و اونو کشت.  تصاوير زيباسازی|www.RoozGozar.com|تصاویر زیباسازی 

سر همسرم داد کشیدم و گفتم:”چیکار کردی؟ حیوان بیچاره رو کشتی!دیوانه شدی؟” تصاوير زيباسازی|www.RoozGozar.com|تصاویر زیباسازی

همسرم با خونسردی یه نگاهی به من کرد و گفت:”این بار اولت بود !  تصاوير زيباسازی|www.RoozGozar.com|تصاویر زیباسازی

نوشته شده در پنجشنبه یازدهم آبان 1391ساعت 1:18 بعد از ظهر توسط stopliving| |


یک روز  از بهشتت

دزدیده ایم یک سیب

عمریست در زمینت

هستیم تحت تعقیب

                               خوردیم در زمینت

                               این خاک تازه تاسیس

                               از پشت سر به شیطان

                               از روبرو به ابلیس

                                                           از سُکر نامت ای دوست

                                                           با آن که مست بودیم

                                                           ما را ببخش یک عمر

                                                           شیطان پرست بودیم

                               حالا در این جهنم

                                این سرزمین مرده

                                تاوان آن گناه و

                                آن سیب کرم خورده

باید میان این خاک

در کوه و دشت و جنگل

عمری ثواب کرد و

برگشت جای اول ...!

نوشته شده در پنجشنبه یازدهم آبان 1391ساعت 1:14 بعد از ظهر توسط stopliving| |


        چقدر اين ثانيه ها نامردند

                 گفته بودند که بر مي گردند

                          برنگشتند و پس از رفتنشان

                                    بي جهت عقربه ها مي گردند

                                                آه اين ثانيه هاي بي رحم

                                                            چه بلايي به سرم آوردند

                                                نه به چشمم افقي بخشيدند

                                     نه ز بغضم گرهي وا کردند

                        از چه رو سبز بنامم به دروغ

         لحظه هايي که يکايک زردند

                        لحظه ها ،همهمه هايي موهوم

                                    لحظه ها، فاصله هايي سردند

                                                 بگذاريد ز پيشم بروند

                                                              لحظه هايي که همه بي دردند

نوشته شده در پنجشنبه یازدهم آبان 1391ساعت 1:11 بعد از ظهر توسط stopliving| |

بعضی آدم ها يهو ميان...

يهو زندگيتو قشنگ ميكنن...

يهو ميشن همه دلخوشيت...

يهو ميشن دليل خنده هات...

يهو ميشن دليل نفس كشيدنت...

بعد همين جوری يهو ميرن...

يهو ميشن دليل همه غصه هات و همه ی اشكات...

نوشته شده در یکشنبه ششم فروردین 1391ساعت 10:9 قبل از ظهر توسط stopliving| |

محبتت را میگذارند پای احتیاجت !! صداقتت را میگذارند پای سادگیت !! سکوتت را میگذارند پای نفهمیت !! نگرانیت را میگذارند پای تنهایت !! و وفایت را میگذارند پای بی کسیت !! وان قدر تکرار میکنند که خودت باورت میشود که تنهایی و بی کس و محتاج ...
نوشته شده در یکشنبه ششم فروردین 1391ساعت 10:7 قبل از ظهر توسط stopliving| |

نمی دانم چه می خواهم خدایا ، به دنبال چه می گردم شب و روز

چه می جوید نگاه خسته من ، چرا افسرده است این قلب پرسوز

ز جمع آشنایان میگریزم ، به کنجی می خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور درتیرگیها ، به بیمار دل خود می دهم گوش

گریزانم از این مردم که با من، به ظاهر همدم و یکرنگ هستند

ولی در باطن از فرط حقارت ، به دامانم دو صد پیرایه بستند

از این مردم که تاشعرم شنیدند ، به رویم چون گلی خوشبو شکفتند

ولی آن دم که درخلوت نشستند ، مرا دیوانه ای بدنام گفتند

دل من ای دل دیوانه من ، که می سوزی از این بیگانگی ها

مکن دیگر ز دست غیرفریاد ، خدا را بس کن این دیوانگی ها

نوشته شده در جمعه دوم دی 1390ساعت 5:12 بعد از ظهر توسط stopliving| |

گفتم :‌ای پیر جهان دیده بگو
 از چه تا گشته ، بدینسان کمرت /
 مادرت زاد ، به این صورت زشت ؟
 یا که ارثی است تو را از پدرت ؟
 ناله سر داد : که فرزند مپرس
 سرگذشت من افسانه ست
 آسمان داند و دستم ،‌که چه سان
 کمرم تا شد و تا خورده شکست
 هر چه بد دیدم از این نظم خراب
همه از دیده ی قسم دیدم
 فقر و بدبختی خود ،‌ در همه حال
 با ترازوی فلک سنجیدم
 تن من یخ زده در قبر سکوت
 دلم آتش زده از سوزش تب
همه شب تا به سحر لخت و ملول
 آسمان بود و من و دست طلب
 عاقبت در خم یک عمر تباه
 واقعیات ، به من لج کردند
 تا ره چاره بجویم ز زمین
کمرم را به زمین کج کردند

نوشته شده در جمعه پنجم فروردین 1390ساعت 8:39 بعد از ظهر توسط stopliving| |

سکوت حقیقت است

فریاد است

سرشار از سخنان ناگفته است

از حرکات ناکرده

اعتراف به عشق های نهان

و ببین که این بغض بی صدای من

اعتراف

به عشق همیشگی توست

نوشته شده در جمعه پنجم فروردین 1390ساعت 8:28 بعد از ظهر توسط stopliving| |

خدايا کفر نمي‌گويم،

پريشانم،

چه مي‌خواهي‌ تو از جانم؟!

مرا بي ‌آنکه خود خواهم اسير زندگي ‌کردي.

خداوندا!

اگر روزي ‌ز عرش خود به زير آيي

لباس فقر پوشي

غرورت را براي ‌تکه ناني

      ‌به زير پاي‌ نامردان بياندازي‌

          و شب آهسته و خسته

             تهي‌ دست و زبان بسته

          به سوي ‌خانه باز آيي

           زمين و آسمان را کفر مي‌گويي

           نمي‌گويي؟!

               خداوندا!

           اگر در روز گرما خيز تابستان

              تنت بر سايه‌ي ‌ديوار بگشايي

              لبت بر کاسه‌ي‌ مسي‌ قير اندود بگذاري

               و قدري آن طرف‌تر

              عمارت‌هاي ‌مرمرين بيني‌

                  و اعصابت براي‌ سکه‌اي‌ اين‌سو و آن‌سو در روان باشد

               زمين و آسمان را کفر مي‌گويي

                نمي‌گويي؟!

                  خداوندا!

                  اگر روزي‌ بشر گردي‌

                   ز حال بندگانت با خبر گردي‌

                   پشيمان مي‌شوي‌ از قصه خلقت، از اين بودن، از اين بدعت.

                   خداوندا تو مسئولي.

                   خداوندا تو مي‌داني‌ که انسان بودن و ماندن

                      در اين دنيا چه دشوار است،

                     چه رنجي ‌مي‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است . . .

                   


نوشته شده در سه شنبه شانزدهم آذر 1389ساعت 0:25 قبل از ظهر توسط stopliving| |

 

هنگام سحر و اذان، در تاریک و روشن بامداد، مردی تنومند و بلند قامت از خانه ای بیرون آمد و قدم در کوچه ای تنگ نهاد. از میان دیوارهای کوتاه و بلند شهر گذشت و به مسجد آن شهر نزدیک شد . صدای اذان صبح از گلدسته ها به گوش می رسید. پهلوان وضو ساخت و با خدای خود، به راز و نیاز پرداخت. هنوز چیزی نگذشته بود که از پشت یکی از ستونهای مسجد، صدای گریه پیرزنی را شنید که به درگاه خدا چنین التماس می کند: خداوندا ! رو به درگاه تو آورده ام، نیازمندم و از تو حاجت می طلبم، نا امیدم مکن.

مرد بی تاب شد، با خود اندیشید، حتماً این زن تنگدست و نیازمند است. آرام به پیرزن نزدیک شد . او را دید که بشقابی حلوا در دست دارد. با لحنی سرشار از مهربانی پرسید: چه حاجتی داری مادر؟

چون پیرزن اندکی آرام شد، گفت: ای جوانمرد، التماس دعا دارم. برای من و پسرم دعا کن.

مرد پرسید مشکل تو و پسرت چیست؟

پیرزن آهی سرد از دل برآورد و گفت: پسری دارم زورمند و دلاور که پهلوان هندوستان است و در شهر و دیار خود پرآوازه است. هر جا نام و نشان پهلوانی را می شنود، عزم کشتی گرفتن با وی می کند. شکر خدا که تاکنون پیروز شده و تا امروز هیچکس نتوانسته پشت او را به خاک برساند. اکنون پهلوانی از خوارزم به شهر ما وارد شده و قصد هماوردی با پسر من را دارد، می ترسم پسرم مغلوب شود و روی بازگشت به شهر خود را نداشته باشد. این پهلوان که کسی جز پوریای ولی نبود، فهمید که رقیب هندی او، پسر این پیرزن است. پوریای ولی، طاقت دیدن اشکهای آن مادر غمگین را نداشت. دلداریش داد و گفت : به لطف خدا امیدوار باش مادر، خداوند دعای مادران دل شکسته را مستجاب می کند. این را گفت و با حالتی پریشان، از پیرزن دور شد و از مسجد بیرون رفت.

پس از آن پوریای ولی با خود فکر کرد که فردا چه باید بکند، اگر قویتر از آن پهلوان باشد و بتواند او را به زمین بزند، آیا طعم شکست را به او بچشاند؟ یا باتوجه به تمنای مادر او، مقاومت جدی نکند و زمینه پیروزی حریف را فراهم نماید. برای مدتی پوریای ولی، در شک و تردید بود. ناگهان از دایره تردید بیرون آمد، لبخندی زد و تصمیمی قاطع گرفت. او می دانست قهرمان واقعی کسی است که نفس سرکش خود را مهار کند. او خواست که غرور خود را بشکند و بقول مولوی ( شیر آن است که خود را بشکند ) البته این انتخاب، بسیار دشوار بود.

چون روز موعود فرا رسید و پوریای ولی، پنجه در پنجه حریف افکند، خویشتن را بسیار قوی و حریف را دربرابر خود ضعیف دید تا آنجا که می توانست به آسانی پشت او را به خاک برساند. اما عهد خود را بیاد آورد. برای آنکه کسی متوجه نشود، مدتی با او دست و پنجه نرم کرد، اما طوری رفتار کرد که دیگران احساس کنند حریف وی قویتر است. پس از لحظاتی، پوریای ولی، این پهلوان نام آور بر زمین افتاد و حریف روی سینه اش نشست. در همان وقت به او احساس عجیبی دست داد. مثل این بود که درهای حکمت به روی او گشوده شده و وی پاداش جهاد با نفس را مشاهده کرد.

دوستان پوریای ولی که از توانایی بدنی او به خوبی آگاه بودند، از شکست او در رقابت با پهلوان هندی در شگفت بودند. چند روز بعد از آن واقعه، سلطان جونه ( حاکم آن منطقه در هند) مجلسی ترتیب داد تا در آن از پهلوان پوریای ولی دلجویی کند. در آن هنگام، پهلوان هندی که در مجلس حضور داشت، پیش آمد و خود را به پای پوریای ولی افکند و بازوبند پهلوانی را به او تقدیم کرد. او گفت من در ضمن مسابقه، متوجه گذشت و جوانمردی تو شدم. پوریای از اینکه رازش برملا شده بود، متاثر و پریشان شد اما دوستان او خوشحال شدند و ماجرای این فداکاری بزرگ در همه شهرها پیچید. از آن پس، از پوریای ولی به عنوان یکی از جوانمردان و اولیای خدا یاد می شود.

پوریای ولی اضافه بر قدرت پهلوانی و نیرومندی بدن، صفات آشکار و پسندیده ای داشته که او را از دیگر پهلوانان، متمایز می ساخته است. پهلوانان و ورزشکاران با یاد او، جوانمردی را پاس می دارند.

نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم شهریور 1389ساعت 7:34 بعد از ظهر توسط stopliving| |

 

اونی که می خواستم

اونی که می خواستم عهدشو شکست و

به پای عشق جدید نشست و

چش روی آرزوم همیشه بست و

پشت مه پنجرمون رها شد

اونی که می خواستم مث اشک چکید و

تو طول راه یهو یکی رو دید و

صدای از ما بهتر و شنید و

به خاطر هیچی ازم جدا شد

اونی که می خواستم دل ما رو بردو

تو راه که می رفت به یکی سپرد و

تو خاطرش ، خاطره ی ما مرد و

یکی دیگه تو رویاهاش خدا شد

اونی که می خواستم دل ازم برید و

بین گلا یه گل تازه چید و

به اونی که دلش می خواس رسید و

مثل تموم مردا بی وفا شد

اونی که می خواستم زود ازم گذشت و

یه روزی رفت و دیگه بر نگشت و

منکر مجنون شد و کوه و دشت و

منکر عشق و بودن با ما شد

اونی که می خواستم زیر قولش زد و

با یکی دیگه پیش من اومد و

به خاطر اون به ما گفتش بد و

عزیز تر از دیروز و از حالا شد

اونی که می خواستم شدش از ما سرد و

پیغام دادش که دیگه برنگرد و

بد بودن ما رو بهونه کرد و

غیبش زد و یک دفعه کیمیا شد

اونی که می خواستم ما رو بد شناخت و

هستی شو پیش یکی دیگه باخت و

قصر من و با یکی دیگه ساخت و

شکر خدا باز ولی پادشا شد

اونی که می خواستم من و داد به باد و

رفت پیش اون کس که دلش می خواد و

زد زیر عشقش تا یادش نیاد و

اسم منم جز آدم بدا شد

اونی که می خواستم من و زد کنار و

خزونشو یه جوری کرد بهار و

قایم شدش تو یه عالم غبار و

تقدیر ما مثل موهاش سیا شد

اونی که می خواستم آخرش گم شد و

بازیچه ی چشمای مردم شد و

وارد عشق صد و چندم شد و

توی خیال کس دیگه جا شد

اونی که می خواستم ، ولی انگار مده

مال همه یه جورایی گم شده

کاش از میون غبارا بیاد و

بهم بگه هر چی می گی بیخوده

نوشته شده در دوشنبه چهاردهم تیر 1389ساعت 11:13 قبل از ظهر توسط stopliving| |

 

جهانى كه در آن زندگى مى كنيم مجموعه اى از عملها و عكس العمل

 

 هاست در كنار نيروى نفى كننده نيروى

 

مثبت و سازنده اى وجود دارد كه بايد آن را پيدا كرد و از آن بهره گرفت،

 

 و ادامه حيات ما معلول همين تعادل

 

نيروهاست، نه تنها هيچ بيمارى جسمى بدون درمان وجود ندارد، هيچ

 

 مشكل اجتماعى هم موجود نيست كه راه

 

حلى براى آن نباشد، آنها كه مشكلات را لاينحل مى پندارند و به هر كار

 

 پيچيده برخورد مى كنند آن را درد بى

 

درمان معرفى مى كنند از اين حقيقت غافلند كه اصولا درد بى درمان

 

 وجود ندارد.

بنابراين بايد با حوصله و پشتكار به ميدان حوادث سخت زندگى رفت و

 

 راه حل آنها را پيدا كرد.

 

1. نهج الفصاحه.

نوشته شده در دوشنبه چهاردهم تیر 1389ساعت 11:11 قبل از ظهر توسط stopliving| |

بزرگ باش و عميق ! دريا حتي بعد از طوفان هم درياست.

بزرگ شويد تا مشكلات در برابرتان كوچك شود .

گاهي چنان حواسمان به نداشته ها است كه داشته هايمان را فراموش مي كنيم !

دنيا گذر گاه است نه قرارگاه .

هرگز تسليم نشو ! هر روز معجزه تازه اي اتفاق مي افتد.

صداقت بالاترين سياست است .

اين كه چقدر زمان داري مهم نيست ، چگونه آن را مي گذراني مهم است.

نوشته شده در دوشنبه چهاردهم تیر 1389ساعت 11:7 قبل از ظهر توسط stopliving| |

 

هنگامى كه علاقه انسان به يك هدف به مرحله عشق، آن هم عشقى

سوزان، برسد تمام احساس او در همان نقطه

متمركز مى شود، و به همين جهت هر ناراحتى براى او قابل تحمل است

 نه تنها قابل تحمل است بلكه احساس

ناراحتى نمى كند، جايى كه زنان مصر با ديدن روى يوسف، در مسير

 يك عشق زود گذر مجازى، آنچنان از خود

بى خبر شدند كه به جاى بريدن ميوه، دست هاى خود را بريدند چه جاى

 تعجب است كه عاشقان بى قرار راه خدا،

و جانبازان راه حق و فضيلت، درد و رنج ضربات سنگين دشمن را

 احساس نكنند، بايد نخست عشق ورزيد

فداكارى و تحمل نتيجه حتمى آن است.

1. بحارالانوار، جلد 45، صفحه 80.

نوشته شده در دوشنبه چهاردهم تیر 1389ساعت 11:5 قبل از ظهر توسط stopliving| |

 

اي نگاهت نخي از مخمل و از ابريشم

چند وقت است که هر شب به تو مي انديشم


به تو آري ، به تو يعني به همان منظر دور

به همان سبز صميمي ، به همان باغ بلور

به همان سايه ، همان وهم ، همان تصويري

که سراغش ز غزلهاي خودم مي گيري



به همان زل زدن از فاصله ی دور به هم

يعني آن شيوه فهماندن منظور به هم

به تبسم ، به تکلم ، به دلارايي تو

به خموشي ، به تماشا ، به شکيبايي تو



به نفس هاي تو در سايه سنگين سکوت

به سخنهاي تو با لهجه شيرين سکوت



شبحی چند شب است آفت جانم شده است

اول اسم کسی ورد زبانم شده است



در من انگار کسی در پی انکار من است

یک نفر مثل خودم ، عاشق دیدار من است


یک نفر ساده ، چنان ساده که از سادگی اش

می شود یک شبه پی برد به دلدادگی اش



آه ای خواب گران، سنگ سبکبار شده

بر سر روح من افتاده و آوار شده



در من انگار کسی در پی انکار من است

یک نفر مثل خودم ، تشنه دیدار من است



یک نفر سبز ، چنان سبز که از سرسبزیش

می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش



رعشه ای چند شب است آفت جانم شده است

اول اسم کسی ورد زبانم شده است


آی بی رنگ تر از آینه یک لحظه بایست

راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟


اگر این حادثه ی هر شبه، تصویر تو نیست

پس چرا رنگ تو و آینه اینقدر یکیست؟



حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش

عاشقی جرم قشنگی ست به انکار مکوش


آری آن سایه که شب آفت جانم شده بود

آن الفبا که همه ورد زبانم شده بود



اینک از پشت دل آینه پیدا شده است

و تماشاگه این خیل تماشا شده است


آن الفبای دبستانی دلخواه تویی

عشق من، آن شبح شاد شبانگاه تویی

نوشته شده در دوشنبه چهاردهم تیر 1389ساعت 11:3 قبل از ظهر توسط stopliving| |

شناور سوی ساحل های ناپیدا
دو موج رهگذر بودیم
دو موج همسفر بودیم
گریز ما
 نیاز ما
نشیب ما
فراز ما
شتاب شاد ما با هم
تلاش پاك ما توام
 چه جنبش ها كه ما را بود روی پرده دریا
شبی در گردبادی تند روی قله خیزاب
رها شد او ز آغوشم
جدا ماندم ز دامانش
گسست و ریخت مروارید بی پیوند مان بر آب
از آن پس در پی همزاد ناپیدا
 بر این دریای بی خورشید
 كه روزی شب چراغش بود و می تابید
 به هر ره می دوم نالان به هر سو می دوم تنها

 

نوشته شده در سه شنبه یکم تیر 1389ساعت 7:14 بعد از ظهر توسط stopliving| |

 
عاشقي محنت بسيار کشيد
تا لب دجله به معشوقه رسيد
نشده از گل رويش سيراب
که فلک دسته گلي داد به آب
نازنين چشم به شط دوخته بود
فارغ از عاشق دلسوخته بود
ديد در روي شط آيد به شتاب
نوگلي چون گل رويش شاداب
گفت به به چه گل زيباييست
لايق دست چو منِ رعناييست
حيف از اين گل که برد آب او را
کند از منظره ناياب او را

زين سخن عاشق معشوقه پرست
جست در آب چو ماهي از شست

خوانده بود اين مثل ان مايه ي ناز
که نکو يي کن و در آب انداز
خواست کازاد کند از بندش
نام گل برد و در آب افکندش
گفت رو تا که زهجرم برهي
نام بي مهري بر من ننهي
مورد نيکي خاصت کردم
از غم خويش خلاصت کردم
باري آن عاشق بي چاره چو بط
دل به دريا زد و افتاد به شط
ديد آبي ست فراوان و درست
به نشاط آمد و دست از جان شست
دست و پايي زد و گل را بربود
سوي دلدارش پرتاب نمود
گفت کاي افت جان سنبل تو
ما که رفتيم، بگير اين گل تو!
جز براي دل من بوش مکن
عاشق خويش فراموش مکن
بکنش زيب سر اي دلبر من
يادِ آبي که گذشت از سر من

نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم خرداد 1389ساعت 11:19 قبل از ظهر توسط stopliving| |

 

این روزا دنیا گرفتار هوی وهوســـه

هوای عشق ومحبت و وفا خیلی پسه

دل سپردن،دل سوزوندن،حرمت مهر و وفا

همه شون شعارو حرفن،دیگه سادگی بَسـه

اینکه این دنیا هنوز،زنده به عشق آدماس

اینکه قلب آدما،به سمت قبله ی خـُـــداس

بخدا،حرف وشعاره،واسه گول خوردن ما

خیلی وقته که دل مردم از اون قبله جداس

یاد اون دعای بی بی افتادم،یه بارَکی

که می گفت به خیر کنه عاقبت ما رو خدا

دنیا وارونه شده،لیلی ومجنون غلطن

عشق بازیچه شده،از دل آدما جدا

خودمم مثل همه،اسیر تردیدو دروغ

نقش رستم می زنم،با این چشای بی فروغ

عاقبت به خیری معنا نداره دیگه بی بی

رنگ عشق پریده از بند دل ما آدما

کاش بزرگ نمی شدیم،بچه می موندیم تا ابد

غرق بازی،همه مون،تو کوچه ی آجرنما

همه ما آدما،جا می شدیم تو کوچه تون

عشق اونجا می نشست دوباره روی تنمون

همه یکرنگ و یه جور،مثل گذشته های دور

پای هم وامی ستادیم،حتــــی دَم ِ مُردَنمــــون

پهلوون پنبه ها،پشت قیصرا قـَد کشیدن

اما هیچوقت،ظلمو تو هیچ جای دنیا ندیدن

پهلوون واقعی،آخه ستــــاره که نداشـــــت

بنزوبرج و ویلا و،چندتا شماره که نداشت

مهربونی و محبت پرید از دلا چه زود

انگاری از اولش عشق و مروتی نبود

کاش می شد زندگیو،دوباره ازسَـرش نوشت

یکی بـود،یکی نبــــــود وزیر گنبد کبـود

 

نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم خرداد 1389ساعت 10:52 قبل از ظهر توسط stopliving| |

الا ، ای رهگذر ! منگر ! چنین بیگانه بر گورم
 

چه می خواهی ؟ چه می جویی ، در این کاشانه ی عورم ؟

چه سان گویم ؟ چه سان گریم؟ حدیث قلب رنجورم ؟
 

از این خوابیدن در زیر سنگ و خک و خون خوردن
 

نمی دانی ! چه می دانی ، که آخر چیست منظورم

تن من لاشه ی فقر است و من زندانی زورم

کجا می خواستم مردن !؟ حقیقت کرد مجبورم

چه شبها تا سحر عریان ، بسوز فقر لرزیدم

چه ساعتها که سرگردان ، به ساز مرگ رقصیدم

 از این دوران آفت زا ، چه آفتها که من دیدم
 

سکوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان

هر آن باری که من از شاخسار زندگی چیدم

 فتادم در شب ظلمت ، به قعر خک ، پوسیدم
 

ز بسکه با لب مخنت ،‌زمین فقر بوسیدم
 

کنون کز خک فم پر گشته این صد پاره دامانم
 

چه می پرسی که چون مردم ؟ چه سان پاشیده شد جانم ؟
 

چرا بیهوده این افسانه های کهنه بر خوانم ؟
 

ببین پایان کارم را و بستان دادم از دهرم
 

که خون دیده ، آبم کرد و خک مرده ها ، نانم
 

همان دهری که بایستی بسندان کوفت دندانم
 

به جرم اینکه انسان بودم و می گفتم : انسانم

 ستم خونم بنوشید و بکوبیدم به بد مستی
 

وجودم حرف بیجایی شد اندر مکتب هستی
 

شکست و خرد شد ، افسانه شد ، روز به صد پستی
 

کنون ... ای رهگذر ! در قلب این سرمای سر گردان
 

به جای گریه : بر قبرم ، بکش با خون دل دستی
 

که تنها قسمتش زنجیر بود ، از عالم هستی
 

نه غمخواری ، نه دلداری ، نه کس بودم در این دنیا
 

در عمق سینه ی زحمت ، نفس بودم در این دنیا
 

همه بازیچه ی پول و هوس بودم در این دنیا
 

پر و پا بسته مرغی در قفس بودم در این دنیا
 

به شب های سکوت کاروان تیره بختیها
 

سرا پا نغمه ی عصیان ، جرس بودم در این دنیا
 

به فرمان حقیقت رفتم اندر قبر ، با شادی
 

که تا بیرون کشم از قعر ظلمت نعش آزادی

نوشته شده در چهارشنبه یکم اردیبهشت 1389ساعت 11:7 قبل از ظهر توسط stopliving| |

 

 من گمان مي كردم

  دوستي همچو سروي سرسبز

   چهار فصلش همه آراستگي است

                                    من چه مي دانستم

   هيبت باد زمستاني هست.

من چه مي دانستم

 سبزه مي پژمرد از بي آبي

  سبزه يخ مي زند از سردي دي

من چه مي دانستم ، دل هر كس دل نيست

قلبها صيقلي از آهن و سنگ

قلبها بي خبر از عاطفه اند،

   سخن از مهر من و جور تو نيست

     سخن از متلاشي شدن دوستي است.

و عبث بودن پندار سرود آور مهر....

نوشته شده در چهارشنبه یکم اردیبهشت 1389ساعت 10:56 قبل از ظهر توسط stopliving| |

خواب رویای فراموشیهاست !

خواب را دریابم،

که در آن دولت خواموشیهاست .

من شکوفایی گلهای امیدم را در رویاها می بینم،



و ندایی که به من میگوید :

گر چه شب تاریک است

دل قوی دار،

سحر نزدیک است

نوشته شده در شنبه بیست و یکم فروردین 1389ساعت 11:58 قبل از ظهر توسط stopliving| |

 

بي حرمتي به ساحت خوبان قشنگ نيست

باور كنيد كه پاسخ آيينه سنگ نيست

 

 سوگند مي خورم به مرام پرندگان

در عرف ما، سزاي پريدن تفنگ نيست

 

با برگ گل نوشته به ديوار باغ ما

وقتي بيا كه حوصله غنچه تنگ نيست

 

در كارگاه رنگرزان ديار ما

رنگي براي پوشش آثار ننگ نيست

 

از بردگي مقام بلالي گرفته اند

در مكتبي كه عزت انسان به رنگ نيست

 

دارد بهار مي گذرد با شتاب عمر

فكري كنيد كه فرصت پلكي درنگ نيست

 

وقتي که عاشقانه بنوشي پياله را

فرقي ميان طعم شراب و شرنگ نيست

 

تنها يكي به قله تاريخ مي رسد

 هر پاشكسته ای كه تيمور لنگ نيست

 

نوشته شده در شنبه بیست و یکم فروردین 1389ساعت 11:56 قبل از ظهر توسط stopliving| |

 

ان زمان كه خورشيد قلب من براي هميشه غروب كرد

 

آن زمان که خوني که در رگهايم جاري بود براي هميشه خشکيد

 

ان زمان که لبهايم براي هميشه بسته شد

 

آن زمان که افکارم من را تنها در ميان آسمان رها کردند

 

آن زمان که تنها جسمم از ميان رفت روحم به پرواز در آمد

 

آن زمان من مرده ام

 

وشب هنگام براي يک بار و آخرين بار من را در خوابت ببين

 

ببين که چگونه تمام استخوانهايم و تمام افکارم در گمنامي وتنهايي پوسيدند

 

و من از ميان رفتند

 

و آن لحظه من تنها يک چيز دارم

 

و آن خداوند يکتاست که بيشتر از هميشه به او نزديک شده

 

اما آنگاه مطمين باش

 

که براي اولين بار از نبودن تو شادانم و افسوس گذشته را نخواهم خورد

 

زيرا در نبود تو خداوند را در کنار خود احساس مي کنم

 

احساسي واقعي که از تمام وجودم سر چشمه ميگيرد

 

کوچهايي که ميان من و تو بود از فردا نگفت

 

از روياي زيباي دنيا نگفت

 

از سبزي دست هاي پر محبتت هيچ نگفت

 

کوچه اي ساکت بود بي خروش بي عشق بود

 

نميدانم چرا؟

 

کوچه اي که ميان من و تو بود زيبا نبود

 

نوشته شده در شنبه هفتم فروردین 1389ساعت 12:3 بعد از ظهر توسط stopliving| |

زندگی خیلی قشنگه اگه عشقی باشه در كار
اگه كه لیلی بمونه واسه مجنون تا صبح بیدار


زندگی خیلی قشنگه اگه مثل ماه بتابیم
اگه مثل یك قناری اواز زیبا بخوانیم


زندگی خیلی قشنگه اگه مثل اینه باشیم
اگه مثل اب دریا پاك و بی دغدغه باشیم


زندگی خیلی قشنگه اگه یك پروانه باشیم
اگه قدر هم بدونیم واسه عشقمون فدا شیم
نوشته شده در شنبه هفتم فروردین 1389ساعت 11:59 قبل از ظهر توسط stopliving| |

انتظار از تو نداشتم، اینجوری بگذری از من
که برات مهم نباشه، حرف عاشقونه ی من

تو که چشمامو شناختی، تو که حرفامو شنیدی
تو که بغض عاشقی رو، تو ترانه هام می دیدی

با خودم فکر نمی کردم، دلت از دلم جدا شه
یه روزی قد یه دنیا، بین ما فاصله باشه

با خودم فکر نمی کردم، که تو اینقدر بی وفایی
واسه قلب مهربونت، ساده باشه این جدایی

حتی آغوش خیالم، دیگه بی تو سرد سرده
هنوزم دنبال دستات، داره بیهوده می گرده

جای خالیتو گرفته، گریه های ناتمومم
اگه برنگردی پیشم، دیگه اینجا نمی مونم

نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم اسفند 1388ساعت 8:18 بعد از ظهر توسط stopliving| |

 
ای ستاره ها که بر فراز آسمان

با نگاه خود اشاره گر نشسته اید

ای ستاره ها که از ورای ابرها

بر جهان ما نظاره گر نشسته اید

 

آری منم که در دل سکوت شب

نامه های عاشقانه پاره می کنم

ای ستاره ها اگر به من مدد کنید

دامن از غمش پر از ستاره می کنم

 

با دلی که بویی از وفا نبرده است

جور بیکرانه و بهانه خوش تر است

در کنار این مصاحبان خود پسند

ناز و عشوه های زیرکانه خوش تر است

 

ای ستاره ها چه شد که در نگاه من

دیگر آن نشاط و نغمه و ترانه مرد؟

ای ستاره ها چه شد که بر لبان او

آخر آن نوای گرم عاشقانه مرد؟

 

جام باده سرنگون و بسترم تهی

سر نهاده ام به روی نامه های او

سر نهاده ام که در میان این سطور

جستجو کنم نشانی از وفای او

 

ای ستاره ها مگر شما هم آگهید

از دورویی و جفای ساکنان خاک

که اینچنین به قلب آسمان نهان شدید

ای ستاره ها ، ستاره های خوب و پاک

 

من که پشت پا زدم به هر چه هست و نیست

تا که کام او ز عشق خود روا کنم

لعنت خدا به من اگر به جز جفا

زین پس به عاشقان وفا کنم

 

ای ستاره ها که همچو قطره های اشک

سر به دامن سیاه شب نهاده اید

ای ستاره ها کز آن جهان جاودان

روزنی به سوی این جهان گشاده اید

 

رفته است و مهرش از دلم نمی رود

ای ستاره ها ، چه شد که او مرا نخواست؟

ای ستاره ها، ستاره ها، ستاره ها

پس دیار عاشقان جاودان کجاست؟

نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم اسفند 1388ساعت 8:5 بعد از ظهر توسط stopliving| |

------- | اس ام اس عاشقانه  | -------

پرواز که مي کني به جايي که مي خواهي مي روي ، پرتاب که مي شوي به جايي که مي خواهند تو را مي برند ، پس پرواز کن تا به جايي که مي خواهي بروي .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


باران باش و ببار و نپرس پياله هاي خالي از آن کيست !


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


قلکمو ميشکنم با نصف پولش نازتو ميخرم ، با نصف ديگش مداد رنگي تا نازتو بکشم .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


اگر شبي از شباي زمستاني مسافري به عنوان گرماي نگاهت به تو پناه آورد تنهايش نگذار ، شايد در گرمترين روزهاي تابستان به خنکيه ي لبخندش محتاج شوي .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


غمگينو بي قرارم ، غمگين تر از بهارم ، وقتي تو رو ندارم ، نفرين به هرچي دارم .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


اين پيام تقديم به کسي که نامش در بهار من ، يادش در انديشه ي من ، عشقش در قلب من و ديدارش آرزوي من است .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


فرياد زدم بدوني بيزارم از جدايي ، دلم برات تنگ شده عزيز دل کجايي ؟


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


اگر شب هاي من روشن ، تويي فانوس شبهايش ، اگر حرفي زنم از گل ، تويي معنا و مفهومش ، اگر من عاشقم عشقم تو هستي ، اگر من شاعرم شعرم تو هستي .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


دوست عزيزم هروقت تونستي برف رو سياه کني ، کلاغ را سفيد ، هروقت تونستي آتش را ببوسي ، در آب نفس عميق بکشي ، هروقت تونستي اشک سنگ رو ببيني ، شاديه غم را ببيني ، اون موقع من تو را فراموش خواهم کرد .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


تو را با غير خود مي بينم صدايم در نمي آيد ، دلم مي سوزد و کاري ز دستم بر نمي آيد ، نشستم باده خوردم خون گريستم کنجي افتادم ، تحمل مي رود اما شب غم سر نمي آيد .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


شب ها که بغض مي کني دنيا سکوت مي کنه ، زمان به صفر مي رسه زمين سقوط مي کنه .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


لحظه ي پاک نيايش دارم از خدا يه خواهش ، بر سر دل هاي سوخته بکشه دست نوازش .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


به ياد آرزوهايم سکوتي مي کنم بالاتر از فرياد .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


من ساده رو بگو دل به کسي باخته بودم ، روي دريا خونه اي مقوايي ساخته بودم .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


زار و خسته دل شکسته ، بينوا فرهاد من ، مرغ آين کي به شيرين ميرسه ، فرياد من .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


من و تو ايم دو پژمرده گل ميان کتاب ، من و تو ايم دو دلبسته از قديم به هم ، شبيه يکديگريم و چقدر دلگير است ، شبيه بودن گلهاي بي شميم به هم ، من و تو رود شديم و جدا شديم از هم ، من و تو کوه شديم و نمي رسيم به هم ، بيا شويم چو خاکستري رها در باد ، من و تو را برساند مگر نسيم به هم !


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


بينند همه هلال و من ابرويت ، گيرند همه روزه و من گيسويت ، در دايره ي دوازده ماه تمام ، يک ماه مبارک است آن هم رويت .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


حلالم کن اگر دوري اگر دورم ، اگر با گريه مي خندم حلالم کن که مجبورم ، نگو عادت کنم بي تو که مي دوني نمي تونم ، که مي دوني نفسهامو به ديدار تو مديونم .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


حال من دست خودم نيست / ديگه آروم نميگيرم


دلم از کسي گرفته / که ميخوام براش بميرم . . .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


ما را که بجز توبه شکستن هنري نيست / با زاهد بي مايه شکستن ثمري نيست


برخيز جز اين چاره نداري که در اين حال / جز جام مي و مطرب و ساقي خبري نيست . . .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


بعضيا ميگن دنيا ارزشش رو نداره ! مگه ميشه دنيايي که تو رو داشته باشه بي ارزش بشه !


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


تو مانند کبوتر ها نجيبي ? تو مثل داستانهاي عجيبي


گناه من چه بود که گفتي ? از اين پس از نگاهم بي نصيبي . . .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


کاش تو چايي بودي و من قند !


تا خودم رو فدات ميکردم تا تلخي روزگار رو حس نکني !


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


يک ساعت که آفتاب بتابد ، خاطره آن همه شب هاي باراني از ياد ميرود


اين است حکايت آدم ها ، فراموشي . . .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


خوشحالم که بردم چون کسي رو از دست دادم که دوستم نداشت


خوشحالم که باختي چون کسي رو از دست دادي که دوستت داشت . . .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


يادمان باشد عشق متعلق به لحظه هاست و نفرين براي همه ي عمر . . .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


باز کن ار سر گيسويم بند / پند بس کن که نميگيرم پند


در اميد عبثي دل بستن / تو بگو تا به کي آخر ، تا چند . . .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


ديدي آنرا که تو خواندي به جهان يارترين / سينه را ساختي ز عشقش سرشار ترين


آنکه ميگفت منم بهر تو غمخوار ترين / چه دل آزارترين شد ، چه دل آزارترين . . .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


تو را دوست داشتن براي من عبادت است


از تو دور بودن براي من قيامت است


آزادي عشق تو براي من حاجت است


ديدن رخ ماهت براي من زيارت است . . .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


هرز گاهي دريا هوس ميکنه به ساحل سري بزنه


براش مهم نيست ساحل دستشو ميگيره يا نه


مهم اثبات وفاداري درياست . . .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


عشق طوفاني بگذشته او ، در دلش ناله کنان ميميرد


چون غريقي است که با دست نياز / دامن عشق تو را ميگيرد . . .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


يک سبد درد ، يک گلدان مرگ ، و لباسي سفيد براي جشني بزرگ


خواه ناخواه همه دعوت ميشويم . . .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


کاش ميشد در غروب آفتاب ، بي صدا با سايه ها کوچيد و رفت . . .


------- | اس ام اس عاشقانه  | -------


عشق توئي عاشق منم ? دريا توئي قايق منم


اگر دزديدند قايقت را ? غم مخور ? سارق منم !!

نوشته شده در سه شنبه هجدهم اسفند 1388ساعت 8:43 بعد از ظهر توسط stopliving| |

 

باور کنيد نيروي آدمي، بي کران است.
باور کنيد هيچ کاري از اراده آدمي خارج نيست
باور کنيد که از عشق آفريده شده ايد، پس عشق را بيافرينيد.
باور کنيد خورشيد به خاطر شما طلوع مي کند.
باور کنيد خدا هيچگاه از بندگانش نااميد نمي شود، ولي بندگان او چرا!
باور کنيد لايق بودن هستيد.
باور کنيد که اکنون مهم ترين لحظه است.
باور کنيد که روح شما قدرت صعود به ماوراء را دارد.
باور کنيد که شما هم مي توانيد.
و تمام باورهاي خود را از ته دل باور کنيد، تا زندگي شما را باور کند!

نوشته شده در جمعه چهاردهم اسفند 1388ساعت 11:2 بعد از ظهر توسط stopliving| |

Design By : Mihantheme